Ko’zlaringni ko’rgani keldim

Yoz oxirlab, avgust oyoq uzatdi. Kuz shamollari esa boshladi. Tong havosi salqin tortdi... Kamina mehnat ta`tiliga chiqdim. Avvaldan o’ylab qo’ygan rejani amalga oshirishga fursat yetdi. Xorazmga ketaman! ...Vokzal menda hamisha ayricha tavsurot uyg’otadi. Gavjum zalning tirband o’rindiqlaridagi yo’lovchilarni kutish daqiqalariga tutashgan ko’rinmas bir rishta bog’lab turadi, go’yo. Temir izga poezd qo’yilishi hamona vokzal sahnida besaranjom olomon to’lqini paydo bo’ladi. Kim-kimga uringan, kim-kimga suringan. Hamma o’zini vagonlarga uradi. Hamma manziliga shoshiladi. Hozirgina bo’shab qolgan o’rindiqlarni esa yo’lovchilarning boshqa oqimi band etadi. Vokzalda hech qachon o’rindiqlar bo’shab qolmaydi — birov ketadi, boshqa birov keladi. Inson hayoti ham shunday; maqsad-muddaongni aniqlab manzilga intilmasang, bir joyda uzoq qolib ketasan, boshqalarga halal berasan. Vokzalning hayotdan afzal jihati bor; shohu gado, boyu kambag’al bir maqomda — yo’lovchi! Bor-yo’g’i ular poezdni kutmoqda. Hayotda esa... hayotda kishilar tabaqalashadi, ular vaqti soati yetgach umr poezdi kelib olib ketishlarini sezsalarda, hayot vokzalidan odamiylik chiptalarini xarid qilishni unutadilar.