Jazo.

To’shakda yotib qolgan odamning kunlari sira o’tmaydi, uzun bo’ladi. Tunlari undan-da uzun bo’ladi. Oysha xola oftobro’yada yotib, endi ko’zi ilingan ekan. Ko’cha tomondan kelayotgan shovqin-surondan cho’chib uyg’ondi. Bir nafas butun vujudini quloqqa aylantirib, darvoza tomon tikildi. So’kinayotgan erkak, qarg’ab yig’layotgan ayol ovozi baravar eshitilar, undan biron narsani anglab olish qiyin edi: — Yana Robiya sho’r tayoq yeyayotgan bo’lsa kerak-da, — o’zicha taxmin qildi. Shovqin-suron bir odim pasaygach, bolasini ko’tarib kelini kirib keldi. — Voy momo-ey, eshitdingizmi, ko’chada qiyomat-qoyim bo’ldi. — Ha, nima gap? — Oysha xola o’rnidan turib o’tirdi, — kim janjal qilayapti? — Robiya xolaning ukasi uydan magnitofonini o’g’irlab chiqayotgan ekan, Robiya xola ham ishdan qaytib kelib, o’g’irlikning ustidan chiqib qolibdi. Magnitofonni joyiga qo’y desa, yo’ldan qoch deb itarib yuboribdi. Bechora yiqilib qolgan joyidan turib, magnitofonga yopishibdi. Ukasi ko’zi qonga to’lib, urib-tepib yotibdi, magnitofonni qo’yib yubormaydi. Bechoraning sog’ joyi qolmadi. Oxiri qo’lidan tortib olib ketdi.