Etakdagi kulba

Jimjit Qishloqqa jimjitlikni buzib o’xshovsiz bir devona oraladi. U bir marom va bir ohangda nimalardir deb jar solar, ora-chira jinko’chaning ikki tomonidagi pastqam uylarga va undan ham pastqam eshiklarga ko’z tashlab, go’yo jariga javob kutar edi. Yer yuzida paydo bo’lganidan beri Qishloq bunaqa devonalarni, har turli kelgan-ketganni ko’p ko’rgan. Birda: «Qaychi-pichoq o’tkirlayma-a-an! O’roq-ketmon egovlayma-a-an!» deb charxchi jar solib o’tadi. Qishloqda nima ko’p, o’tmas pichog’u to’mtoq ketmon ko’p – bir zumda hammasi shaqir-shuqur qilib charxchining oldida to’planadi. Birda chegachi kelib qoladi: «Singan choynak-piyola chegalayma-a-an!» Qishloqliklar bolalarining qo’llariga chaqa berib, chegachining oldingi kelishi bilan hozirgi kelishi oralig’ida singan choynak-piyola va kosa-laganlarini tutqazib, ko’chaga chiqazishadi. Yana: «Jun olama-an!» degani qancha, «Uvada titama-an!» degani qancha. Boshqa kunlari Qishloq qish bo’lsa qora¬sovuqdan dildirab, yoz bo’lsa saratondan jizg’inagi chiqib yotaveradi. Bahorda bir nafas oladi, kuzda bir nafas chiqaradi. Zerikarli.